Woorde uit die kombuis – die boom

Ek ken van pyn en ek weet wat dit is om te treur. Te smag na iets wat was. Ek praat van die soort huil wat jou binneste huil, lank nadat trane opdroog. Daardie laatnag wroeginge met jou Here, jou God. Wanneer die dag rus, maar jou siel net aanhou woed in jou.

Ek vergelyk daardie soort swaarkry met n boom in herfstyd wat winter ontmoet. Net gister was die boom in groeneprag en dan begin sy blare een vir een grond toe huil. Goud, oranje, bruin. Totdat hy daar staan en hy is kaal. Mens skryf hom af, maar onder die oppervlak is daar iets aan die gebeur. Sy wortels skiet al dieper en wyer, verder as tevore. Hy groei groot in sy nuwe identiteit.

Nadat Huisgenoot die ander dag hier weg is, moes ek gestroop en leeg staan en toekyk hoe iemand anders my storie skryf. Uit HULLE perspektief! Ek was weereens gekonfronteer met daardie “buite beheer” gevoel, van oorgee en laat gaan. Maar iets anderste was ook in my binneste aan die gebeur. Tevrede dankbaarheid het begin opborrel, want ek kon vir die eerste keer (soos wat ek my storie aan Huisgenoot vertel het) byna objektief en van buite na my hele reis kyk. Van begin tot hier waar ek nou is. En wat n reis is dit nie. Dit bly die moeite werd! Ek sien Hom in elke fase. Hy is waarlik die een wat na ons toe aangeloop kom, wat ons ontmoet waar ons is, op die water, langs die stofpad of in die woestyn. Hy self het my kom leer dat ek Hom kan vertrou. Hy het in my geglo toe daar van my niks oor was nie. Selfs toe ek Hom bitter seergemaak het, het Hy reeds gedroom oor wat my lewe kan wees.

Ons soek somers in ons winters en ons moenie, want elke seisoen dien n doel. Die een berei ons voor op die volgende. Dit is menslik om swaarkry negatief te beleef, maar die waarheid is dat swaarkry my meer kom leer het van myself en God as enige iets anders in hierdie lewe. Wanneer ons harte oop is vir Hom en ons dit toelaat, skep God altyd iets mooier en sterker uit swaarkry. Dit is soos daardie gesegde se: “What the caterpillar calls the end, the Master calls a butterfly” Sien, swaarkry vat jou na jou einde, maar as jy daar kom, besef jy: dit was die einde niet!!

Onlangs sien ek n skildery van n “worshiping tree” Die boom het lee takke, takke met bloeisels, takke met geel blare en dan weer ander takke met groen blare. Hierdie boom wat al die seisoene verteenwoordig buig laag tot op die grond al agter die water aan. Ek kan dit nie help nie, die skildery trek my in en praat diep tot in my siel, want die boom vra n vraag, hy vra: “Worship ons Hom in al ons seisoene?”

Advertisements

Woorde uit die kombuis – haal af die masker

Die lewe weeg ons en mense oordeel. Meeste van die tyd weeg ons te lig. Selfs Jesus was geweeg, verwerp en toe gekruisig.

Het jy al ooit ‘n rol vertolk in die opvoering genaamd: Voorgee? Jy is ‘n akteur op die verhoog, maar elke dag verloor jy n stukkie van jouself en word jy meer soos die kostuum wat jy dra. Jy versmoor in n selfopgelegte masker. Die mure van kritiek en opinies kom al nader en druk jou vas. Totdat jy die EEN ding verloor wat jy moes oppas: Jou hart.

Ander se verwagtings le jou lam. Jy hardloop soos n afkop hoender rond om mense gelukkig te probeer hou, maar jou gehardloop kry jou net al verder weg van die ware jy. En uiteindelik vind jy jouself op n plek waar jy hard moet soek na die waarde binne jouself .

Klim af van daai verhoog. Loop weg van die rol wat jy vertolk. WEES JOUSELF. Wees die beste jy wat NET jy kan wees. Maak vrede met die feit dat jy soms ander mense gaan teleurstel. Nee, dat jy soms ander mense MOET teleurstel. Jy kan nie als vir almal wees nie.

Was jy al ooit bang as mense kyk, regtig kyk, hulle al jou foute sal sien? Wel:

“Ring the bells bold and strong

Let all the broken add their song

Inside the perfect shells is dim

It’s through the cracks, the light comes in. . .”

Toe my kinders kleiner was sou ons mekaar se name in ons handpalms skryf. Ek sou my kinders se name in my hand skryf en hulle sou my naam in hulle hande skryf. Net soos God ook ons name eenmaal in Sy hand geskryf het. Wanneer ek deur die dag die name gesien het op my hand, het dit my herinner: Iemand ken my, het my lief. Ek maak saak! Ek behoort!

Wat noem ander mense jou?

Belangriker nog, wat noem jy jouself?

Mag jy op geen ander naam antwoord as die naam wat God jou gegee het nie.

Jou ware naam. Jou erfnaam.

Mag jy daardie naam erken as Hy jou roep!!